| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
وقتي ميخندي دنيامو ستاره بارون ميكني دفتر شعرامو پر از ليلي و مجنون ميكني وقتي ميخندي غنچه ها وا ميشه اين دل كوچيك منم دوباره شيدا ميشه وقتي ميخندي دل من پرميكشه تا كهكشون آسمون شباي من بازم ميشه ستاره بارون بخند كه با خنده هات يه جون تازه ميگيرم اگه يه روز تو نخندي جون ميدم و ميميرم. |
|
+ نوشته شده در
شنبه 29 اردیبهشت1386ساعت 19:15 توسط یه آدم |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
در دل تاریک این شب های من
ای امید نا امیدی های من برق چشمان تو همچون افتاب می درخشد بر رخ فردای من |
| نوشته های پیشین |
|
هفته اوّل تیر 1386 هفته دوم خرداد 1386 هفته چهارم اردیبهشت 1386 |
| پیوندها |
|
نینی کوچولو (صدرا) |
|
RSS
|